ผู้บุกรุกยามวิกาล

ผู้บุกรุก สยองยามวิกาล

ผู้บุกรุกยามวิกาล

ผู้บุกรุกยามวิกาล ในกลางดึกคืนหนึ่งในขณะที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงในห้องนอนชั้น2 อยู่ๆผมได้ยินเสียงกระซิบของภรรยาที่ข้างหูว่า

“ที่รัก มีคนอยู่ที่ชั้นล่าง…”

ผมจึงลืมตาตื่นขึ้นทันที พร้อมพยายามตั้งสมาธิฟังเสียงผิดปกติ เพียงไม่กี่วินาทีผมก็ได้ยินเสียงคล้ายฝีเท้าของคนในชั้น2 กับเสียงเปิดลิ้นชักเหมือนกับกำลังรื้อค้นอะไรบางอย่าง ผมจึงมั่นใจว่าเสียงนั่นจะต้องเป็นหัวขโมยอย่างแน่นอน เลยหยิบเอาปืนพกจากลิ้นชักข้างเตียงแล้วย่องลงบันไดไปแบบเงียบๆ เมื่อมองเข้าไปในห้องนั่งเล่นผมเห็นเงาสลัวของผู้ชายสองคนกำลังรื้อข้างของอยู่ ผมจึงเอื้อมมือไปเปิดไฟชั้นล่าง ทันทีที่ไฟสว่างขึ้นทั้งสองดูตกใจอย่างมาก และยิ่งหน้าซีดมากขึ้นไปอีกเมื่อเห็นผมยืนถือปืนขวางทางออกเอาไว้ ผมสั่งให้ทั้งสองคว่ำหน้าลงกับพื้นแล้วโทรเรียกตำรวจ

ตำรวจมารับตัวทั้งสองไป แล้วได้บอกว่าผมโชคดีมากที่ได้ยินเสียงตีนแมวทั้งสองก่อนที่มันจะขึ้นไปชั้นสองในขณะที่นอนหลับอยู่ ผมยิ้มให้กับตำรวจเล็กน้อยโดยไม่ได้พูดอะไร

หลังจากที่รถตำรวจจากไปแล้ว ผมก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ที่หน้าบ้านในคืนที่เงียบสงัดเพียงลำพัง พร้อมกับมองขึ้นไปที่หน้าต่างห้องนอนชั้นสองพลางพูดเบาๆเหมือนกับการรำพึงกับตัวเองว่า

“ขอบคุณนะที่รักที่มาเตือน…”

เมื่อพูดจบ ผมเหมือนมองเห็นเงาลางๆของผู้หญิงยืนอยู่ที่หน้าต่างกำลังยิ้มตอบกลับมาให้ผม แม้มันจะเป็นไปไม่ได้ก็ตาม เพราะ “ภรรยาของผมเสียชีวิตไปตั้งแต่เมื่อ2ปีก่อนแล้ว”

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *