ผีในห้องเพื่อน

ผีในห้องเพื่อน เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

ผีในห้องเพื่อน
ผีในห้องเพื่อน

ผีในห้องเพื่อน เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

ก่อนอื่นขอแทนตัวเองว่า น่า นะคะ ตัวน่าเองเป็นคนจังหวัด สงขลา แต่ว่าไปโตที่กรุงเทพฯ ย้อนไปเมื่อราวๆ 2-3 ปีที่ผ่านมา เป็นตอนๆที่กำลังจะย้ายกลับไปอยู่ใต้ เป็นอีกราวๆ 1 อาทิตย์ต้องกลับแล้ว แต่ว่ายังต้องการทิ้งทวนจังหวัดกรุงเทพ ก่อนกลับ ก็เลยไปอยู่ที่หอพักเพื่อน เพราะว่าในตอนนั้นหอน่าเองหมดสัญญาพอดี

ระหว่างที่ไปอยู่กับเพื่อนพ้องตอน 2-3 วันแรก ทั้งหมดทุกอย่างธรรมดาดี พอเพียงเข้าวันที่ 4 ได้มั้งถ้าหากจำไม่ผิด วันนั้นเพื่อนพ้องน่าบอกจะไปไหว้พระ มันก็เชิญน่านะ ว่าจะไปด้วยไหม? ไอ้พวกเราก็แขกยังไง ไม่เคยทราบจะไปเพราะเหตุไร เลยขอนอนอยู่ที่ห้องดีมากกว่า

แล้วน่าก็ตื่นมาโดยไม่เคยทราบเวลาว่ากี่นาฬิกาแล้ว ลืมตามามองเห็นเพื่อนฝูงนอนอยู่ด้านข้างหันหลังให้ สวมเสื้อกล้ามสีชมพู เลยมีความรู้สึกว่าคงจะนอนเก็บแรงก่อน ด้วยเหตุว่าสหายน่าดำเนินการยามค่ำคืน ในตอนนั้นมิได้คิดอะไร เลยหลับต่อ.. นอนไปได้แป๊บ ก็รู้สึกแปลกๆราวกับมีคนดูอยู่ เลยลืมตามาดู ในขณะนั้นน่านอนเอียง น่าก็มองเห็นเพื่อนฝูงนอนอยู่ด้านข้างแต่ว่าโอกาสนี้นางอยู่ในท่านอนคว่ำ เอาศอกชันตัวขึ้นนิดนึง เอียงคอหันมาจ้องหน้าพวกเรา แล้วยิ้มแปลกๆเป็นปากยิ้ม แม้กระนั้นตาไม่ยิ้ม.. พร้อมด้วยได้หัวเราะในคอ ‘หึหึ..’ เสียงนั้นยังคิดออกติดหูอยู่เลย

ในตอนนั้นคิดในใจว่า ‘ไม่ใช่ละ ไม่ดีเหมือนปกติ’ น่าก็หลับตาทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ว่าในใจเป็นสั่นไปหมดละ ทดลองกลับตัวกลับมานอนหงาย แม้กระนั้นไม่ลืมเลือนตานะ โอ้ย อีห่า!! มันกระโจนบนที่พักผ่อน ตึงๆเลยนะ น่าก็ท่องไว้ภายในจิตใจว่า ‘อย่าลืมตานะๆนิ่งไว้..’ เดี๋ยวเดียวเสียงก็เงียบไป คิดในใจโทรศัพท์ข้าอยู่ไหน ซ้ายหรือขวา? จะได้คว้าเลย แม้กระนั้นจำไม่ได้ น่าเลยจะต้องเบาๆลืมตา แต่ว่าตายังไม่ทันเปิดกว้าง ก็มองเห็นมันอยู่มุมห้อง! มันวิ่งพุ่งมาใส่เลยจ้าาา!! เสมือนพุ่งมาใส่ตัวเราแล้วหายวับไป น่านี่กระโจนออกมาจากเตียงพุ่งไปตรงประตูด้วยความเร็วแสงสว่าง

ออกมาเป็นโพล้เพล้พอดิบพอดี จำต้องมีสติอยู่พักใหญ่ ก่อนที่จะเบาๆเดินเข้าไปเอาโทรศัพท์ มองเวลาโดยประมาณ 6 นาฬิกาเย็น อย่างแรกที่ทำเป็นโทรศัพท์หาสหาย

น่า: ‘เอ็งอยู่ไหน?’
เพื่อน: ‘กำลังกลับละ โทษครั้งช้าหน่อย แวะซื้อของ’
น่า: ‘แล้วเมื่อตะกี้แกได้แวะเข้ามาที่ห้องมั้ย?’
เพื่อน: ‘จะแวะไปอย่างไร อยู่คนละฟาก พูดเหมือนใกล้’
น่า: ‘อืมมมม รีบกลับนะ..’

วางสายรวมทั้งนั่งทบทวนว่า เมื่อเช้าเพื่อนใส่ชุดอะไร? เป็นเอาจริงเอาจังๆมันก็ไม่ใช่เพื่อนฝูงตั้งแต่นอนหันหลังให้แล้วสินะ? แล้วเพราะเหตุใดเค้าถีงมาหลอกพวกเราในลักษณะของเพื่อนฝูงได้? ยิ่งคิดก็ยิ่งขนลุก.. สรุปน่านั่งหน้าห้องคอยจนกระทั่งสหายกลับมา พอเพียงสหายกลับมาก็รีบเล่าให้ฟัง ต่อจากนั้นน่าก็ไม่เคยอยู่ห้องเพื่อนฝูงผู้เดียวอีกเลย เพื่อนฝูงไปไหนไปด้วยแรง ติดราวกับลูก ไม่ใช่อะไรหรอกนะ ‘กลัวผี!’

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *