คนโบราณ

คนโบราณ เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

คนโบราณ

คนโบราณ 

คนโบราณ เรื่องเล่า-เรื่องหลอน

เรื่องนี้เกิดขึ้นที่กุฏิที่ผมอาศัยจำวัด ประมาณตี 4 ในฤดูฝน ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆ ฟ้ามืดสนิทไร้แสงจันทร์ใน คืนเดือนแรม หลังจากทำวัตรเช้าที่ศาลา ขณะที่เดินกลับจากศาลา ผมมองไปที่กุฏิของผมมีแสงไฟประหลาดอยู่ในกุฏิ ไม่สว่างมากขนาดหลอดไฟแต่ก็พอมองเห็นได้ว่าเราลืมปิดประตูกุฏิ เราแปลกใจยืนมองแสงไฟนั้นอยู่สักครู่ เพราะเรามั่นใจว่าไม่ใช่แสงหลอดไฟในกุฏิแน่นอน เมื่อมองไปยังป่าข้างกุฏิ ก็มีแสงไฟสลัวๆพอมองเห็นอีกดวง พบร่างผู้ชายสีเทาๆดำๆ ตัวสูงกว่าระเบียงกุฏิ ซึ่งน่าแปลกแม้แต่ตัวผมเอง (ผมสูง 173 เซน) หัวผมยังไม่ถึงขอบระเบียงด้วยซ้ำ และชายดังกล่าวเดินหายเข้าไประหว่างห้องน้ำกับตัวกุฏิของผม เมื่อชายผู้นั้นหายไป

แสงในกุฏิก็ค่อยๆจางหายแต่ยังพอเห็นแสงอยู่บางเล็กน้อย ผมยืนดูแบบไม่ละสายตา ในใจก็ไม่ได้กลัว เพราะตอนแรกคิดว่าขโมย แต่พอเดินเข้าใกล้ๆไฟนั้นหายไปในทันที เมื่อเข้ามาในกุฏิที่พักก็ได้กลิ่นเหม็นสาบ จึงรู้ว่าที่เห็นไม่ใช่โจรเป็นแน่ จากนั้นจึงพูดออกไปว่าที่นี่คือกุฏิพระสงฆ์ มาศึกษาพระธรรม อย่าได้รบกวนกันเลยจะแผ่เมตตาไปให้ หลังกลับจากบิณฑบาตกลิ่นยังคงอยู่ จึงได้บริกรรมสวดมนต์ภาวนาแผ่เมตตา กลิ่นนั้นจึงหายไป ผมจึงเล่าเรื่องให้หลวงตาท่านฟัง ท่านว่าคงเป็นมนุษย์โบราณที่อยู่ที่นี่มั้ง จากนั้นเราก็พอจะเดาออกว่าทำไมจึงพบเขาคนนั้นที่กุฏิ เพราะในกุฏิเรามีโถทองเหลืองโบราณที่เคยอยู่ในโบสถ์อยู่ในกุฏินี่เอง (คิดเองว่าเขาคงมาเฝ้าของชิ้นนี้เป็นแน่)

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *